La vuelta de la pata negra y de los flamingos

Een rondje Andalusië in april klinkt als een gegarandeerd zonzekere bestemming. De lokale Frank en Sabine hebben het daar doorgaans over ‘vandaag wordt het zonnig’ tot ‘vandaag wordt het zeer zonnig’. De realiteit bleek toch wat anders uit te draaien: we kregen in Spanje inderdaad zonovergoten dagen voorgeschoteld, maar even goed pittige plensbuien (gelukkig hadden we een regenbroek meegebracht) en nachtelijke vriestemperaturen (jammer genoeg waren we met onze zomerslaapzak onderweg). Het kon de pret evenwel niet drukken.

Read More

Op de velo door Sakarthvelo*

4u plaatselijke tijd, ons vliegtuig landt op de internationale luchthaven van Tbilisi, hoofdstad van Georgië. Als we met kleine oogjes rondkijken, zien we dat we niet alleen zijn. De meeste vluchten komen hier blijkbaar op een ongoddelijk uur aan en die vluchten komen echt van overal. Het illustreert meteen het internationale karakter van het toerisme in Georgië. We ontmoeten Russen, Kazachen, Amerikanen, Australiërs, Noren, zelfs Chinezen en ook een handvol fietsers.
Read More

Met lopende neus door IJsland

Als mooiweerfietsers lopen we natuurlijk het risico dat een verslag over een maand fietsen in IJsland al snel neerkomt op een weerpraatje. Daarom eerst wat naakte feiten: het noorden van IJsland grenst aan de poolcirkel en het land kent een koud zeeklimaat. Ter vergelijking: België kent een gematigd zeeklimaat. Om het verschil tussen gematigd en koud te bepalen, gebruikten wij het wetenschappelijke product Nutella: terwijl de choco thuis vlot smeerbaar is, leek hij in IJsland soms meer op vulkanisch gesteente.

Read More

Het hieltje van de ham kluiven*

Andalusië associëren wij met zon, tapas, de Sierra Nevada, Serranoham, flamencodansen, historische steden als Granada, Sevilla en Cordoba en de oudewijvendrank Sherry. Wat ons betreft voldoende redenen om de streek eens per fiets te verkennen. Op vrijdag om 15u stoppen met werken en om 17u in Oostende het vliegtuig op richting Spanje … er zijn lastiger dingen in het leven. Read More

En de vink die pinkte voort

Ruim acht maanden thuis … voor we het helemaal verleerden, was het hoog tijd om nog ‘ns andere oorden op te zoeken, de fietsbenen te strekken en weer eens in de tent te slapen. Nadat Engeland, Duitsland, Frankrijk en zelfs Italië waren afgevallen als bestemming wegens te koud en te nat, stapten we in Oostende (met de mooiste tijd van het jaar) op het vliegtuig richting Alicante voor una pequeña vuelta en Murcia. Read More

We zijn er bijna

De laatste landen op onze terugtocht doorheen Europa waren Oostenrijk, Tsjechië en Duitsland. Ze bleken allen over voldoende ingrediënten te beschikken om ons fietsers te bekoren (het weder even buiten beschouwing gelaten). Door een uitgebreid netwerk aan “Radwegen” dachten we bijna dat de auto in Europa was uitgestorven. De Europese natuur voelde natuurlijk een stuk vertrouwder aan, maar is daarom niet minder mooi: kabbelende beken, de dagelijkse roofvogel, uitgestrekte bossen, groene weiden en proper gecultiveerde akkers. Read More