Met lopende neus door IJsland

 

Als mooiweerfietsers lopen we natuurlijk het risico dat een verslag over een maand fietsen in IJsland al snel neerkomt op een weerpraatje. Daarom eerst wat naakte feiten: het noorden van IJsland grenst aan de poolcirkel en het land kent een koud zeeklimaat. Ter vergelijking: België kent een gematigd zeeklimaat. Om het verschil tussen gematigd en koud te bepalen, gebruikten wij het wetenschappelijke product Nutella: terwijl de choco thuis vlot smeerbaar is, leek hij in IJsland soms meer op vulkanisch gesteente.

(meer…)

Lees meer

Het hieltje van de ham kluiven*

 

Andalusië associëren wij met zon, tapas, de Sierra Nevada, Serranoham, flamencodansen, historische steden als Granada, Sevilla en Cordoba en de oudewijvendrank Sherry. Wat ons betreft voldoende redenen om de streek eens per fiets te verkennen. Op vrijdag om 15u stoppen met werken en om 17u in Oostende het vliegtuig op richting Spanje … er zijn lastiger dingen in het leven. (meer…)

Lees meer

En de vink die pinkte voort

 

Ruim acht maanden thuis … voor we het helemaal verleerden, was het hoog tijd om nog ‘ns andere oorden op te zoeken, de fietsbenen te strekken en weer eens in de tent te slapen. Nadat Engeland, Duitsland, Frankrijk en zelfs Italië waren afgevallen als bestemming wegens te koud en te nat, stapten we in Oostende (met de mooiste tijd van het jaar) op het vliegtuig richting Alicante voor una pequeña vuelta en Murcia. (meer…)

Lees meer

We zijn er bijna

 

De laatste landen op onze terugtocht doorheen Europa waren Oostenrijk, Tsjechië en Duitsland. Ze bleken allen over voldoende ingrediënten te beschikken om ons fietsers te bekoren (het weder even buiten beschouwing gelaten). Door een uitgebreid netwerk aan “Radwegen” dachten we bijna dat de auto in Europa was uitgestorven. De Europese natuur voelde natuurlijk een stuk vertrouwder aan, maar is daarom niet minder mooi: kabbelende beken, de dagelijkse roofvogel, uitgestrekte bossen, groene weiden en proper gecultiveerde akkers. (meer…)

Lees meer

Koffiedik kijken in Montenegro

 

Een gastbijdrage van Hans

Wat een leuk weerzien met Wim en Tine na meer dan tien maanden! Ik vond ze ondanks die 18.000 kilometer niet echt veranderd. Ja, de koersbroekjes staan een beetje afgetekend op de gespierde dijen, dat moet gezegd, maar ik herkende ze meteen toen ze op hun mooie Cannondales kwamen aangereden.
Op de internationale luchthaven van Tivat (die bestaat) dronken we alvast een grote kop koffie, want we hadden veel bij te babbelen. Belevenissen met wilde dieren in ontbinding, het spannende verslag van de nachtelijke legeroefening, avonturen over en met andere fietsers en reizigers, anekdotes van dodgy douaneposten… De verhalen kwamen uit allerlei hoeken en spleten gekropen. (meer…)

Lees meer