• IMG_5292
  • IMG_5298
  • IMG_5315
  • IMG_5321
  • IMG_5364
  • IMG_5376
  • IMG_5386
  • IMG_5068
  • IMG_5125
  • IMG_5133
  • IMG_5143
  • IMG_5159
  • IMG_5171
  • IMG_5213
  • IMG_5264
  • IMG_5268
  • IMG_5273

Op en neer in Tibet

 

Tibet mag dan officieel wel China zijn, al fietsend is al vaak duidelijk geworden dat het toch twee heel verschillende ‘landen’ zijn: Tibetanen houden zo goed als mogelijk vast aan hun cultuur en tradities, terwijl China in snel tempo het kapitalisme absorbeert. De bergen zorgen ervoor dat de bewoners van de verschillende valleien lang geïsoleerd hebben geleefd waardoor ze elk hun eigen kleding- en bouwstijl hebben ontwikkeld. Zo krijgen we bijna telkens wanneer we een nieuwe vallei binnenfietsen een ander soort huizen te zien: lage houten woningen maar even goed stenen huizen van één of meerdere verdiepingen met kleurrijke daken en versieringen of dorpen omringd door hoge wachttorens. Benieuwd wanneer we hier voor het eerst Vlaamse fermettes zullen passeren.

Het Tibetaanse plateau is geen vlak landschap. Het gaat hier steeds op en neer (met eergisteren een nieuw hoogterecord!). Een dag afdalen betekent steeds minstens 2 dagen klimmen en met de regel van 3 kunnen vrije varianten op dit thema bedacht worden. Gelukkig vinden we klimmen met de fiets nog steeds een bijzonder aangenaam tijdsverdrijf.

Onze Footprint maakte gewag van een eettent in Tagong waar “some western food” te verkrijgen was. De dagen voordat we het stadje bereikten, hadden we het nog hoofdzakelijk over koeitong in madeirasaus (met kroketjes), hesperolletjes met witloof in kaassaus (met puree), steak met pepersaus (met frietjes), … Helaas, onze timing was niet perfect. We bereikten het stadje om 8u30 ’s morgens en dit is wat vroeg voor Vlaamse kost. Niettemin, de chocolate pancakes smaakten er voortreffelijk.

En dan nog wat verkeersinformatie. In een vorige post hadden we het reeds over de aanleg van nieuwe wegen, wel ook aan oude wegen wordt hier gewerkt. De Chinezen gaan daarbij grondig te werk, waar we in de Vlaanders gemakshalve asfalt over kinderkopjes leggen, opteren de Chinezen ervoor om eerst de vorige asfaltlaag volledig te strippen alvorens nieuwe asfalt te gieten. Bij voorkeur gebeurt het strippen in het regenseizoen én onmiddellijk over het volledige traject (lees: voor minder dan 100 km beginnen we er niet aan). Het aanbrengen van de nieuwe asfaltlaag is dan weer minder prioritair. Zo reden we de voorbije dagen tientallen kilometers over slijkerige, zuigende modderwegen, precies alsof we op een mtb-toertocht waren beland. De lage gemiddeldes liggen met andere woorden niet (enkel) aan de vermoeide benen.
Toen we door Xinbuqiao fietsten kwamen we, dankzij de wegenwerken, in apocalyptische omstandigheden terecht. Het stadje en haar inwoners waren bedolven onder een laag zwart stof, je kon werkelijk geen meter ver zien. Auto’s en vrachtwagens blokkeerden elkaars weg, toeterden en probeerden toch verder te rijden. De traffic police stond er gelaten naar te kijken. De chaos was compleet. Eén iets is duidelijk: als het einde van de wereld ergens echt is aangebroken, zit je beter op je fiets om overal tussen te kunnen laveren.

Terwijl we die avond op zoek waren naar een wildkampeerplekje, wenkte een Tibetaanse vrouw ons vanuit haar huis naar binnen. We hadden niet echt plannen die avond, dus gingen we op de uitnodiging in. Meteen werd zo ook onze nieuwsgierigheid naar hoe die huizen er nu van binnen uitzien, bevredigd. De inrichting bleek eerder minimalistisch te zijn (maar dan niet zoals in één of ander lifestyle magazine). We brachten de avond door zittend op een bed in de woonkamer, dichtbij de kachel die als grondstof fecaliën van de yak verbruikte.
Het was er best gezellig, we aten heerlijke patatjes, terwijl grootmoeders gebedsmolentje rustig draaide. Door de taalbarrière werd het ook een wat stille avond, wat dan wel weer gecompenseerd werd door een Chinees feuilleton op tv over 4 jonge deernes die het moesten opnemen tegen het leger. Bizarre prime television!

PS: op onze klim naar Kangding ontmoetten we een Amerikaan, Andrew Leese (www.orphanride.org) die al twee jaar onderweg is. Dankzij hem hebben we bewegende beelden van de afdaling. Klik hier, voor 20 seconden actie.


01/08/2011: Barkam
02/08/2011: Barkam – Rabden: 92km, 4u42, 19.4km/u gem.
03/08/2011: Rabden – Danba: 96km, 5u20, 18km/u gem.
04/08/2011: Danba
05/08/2011: Danba – middle of nowhere: 53km, 6u35, 8.1km/u gem. (5km voor hotsprings, dju toch)
06/08/2011: middle of nowhere – middle of Tagong grasslands: 52km, 5u37, 9.2km/u gem.
07/08/2011: middle of Tagong grasslands – Quniba: 70km, 4u20, 16.3km/u gem.
08/08/2011: Quniba – Kangding: 59km, 3u54, 15km/u gem.

10 gedachten over “Op en neer in Tibet

  1. Die 20 seconden actie zijn spectaculair !
    Fijn om alle verhalen te lezen.
    Het ga jullie goed !

  2. Sjonge !! Live beeldmateriaal ! Ik was al lang uit de bocht gegaan en ergens de dieperik in beland. Jullie reisverslagjes met bijhorende kiekjes zijn echt iets om naar uit te kijken waardoor we ons hier toch ook ’n beeld kunnen vormen van jullie belevenissen en ons zowaar wat kunnen inleven. Misschien moet je er aan denken om alle ervaringen en fotomateriaal te boek te stellen en/of om voordrachten te geven ? Wie er niet geweest is, kan het zich wellicht nog niet eens voorstellen, ondanks alle documentaires en media die we hier( idealistisch/gecensureerd ?) voorgeschoteld krijgen. We wensen jullie echt veel moed, wilskracht, volharding toe… en weet dat hier intussen de schoolkriebels stilaan weer beginnen te ontwaken…

  3. vol spanning kijken we telkens weer uit naar het vervolg in jullie spannende avontuur!
    prachtige foto’s!!
    doe zo voort!

  4. Wereldfietsers,

    met enige jaloezie lees ik jullie reisverslagen terwijl ik me dit jaar moet beperken tot een retourtje Tanzania-Belgie (maar dan wel over Bahrein en la Douce France). Heerlijk om lezen en nu ik ook nog jullie vriend “der Hugo” per toeval aan de keukentafel van mijn zusje in Roeselare mocht ontmoeten, hebben we alvast iets om over door te bomen.
    Blijf reizen, blijf schrijven en ooit zullen gunstige winden je tot in Oost Afrika blazen, daar blijf ik van overtuigd…

    Jan

  5. hallo Tine en Wim – op zijn minst zijn jullie dan toch aan je patatjes geraakt in Tibet..
    De foto’s zijn prachtig, ik hoop dat jullie met volle teugen genieten.. Liefs uit Brugge van Zoë en Joke.

  6. Hallo

    Vanaf nu staat jullie blog bij mijn favorieten.

    Groetjes en veel reisgenot!

    Isabel, ex-buurmeisje

  7. Vraagje : ik wil absoluut die quiz winnen (grapje!) maar moet je die antwoorden opzoeken via internet of zo of moet je de antwoorden zoeken in jullie verslag? Is me een raadsel!
    dikke bees
    E

  8. Hoi Wim en Tine, de wereld is ondanks dat jullie zo ver zitten toch wel heel klein, Jan Koko heeft al melding gemaakt van onze ontmoeting en het deed echt deugd om aan jullie te denken. Het filmpje van de bergaf ziet er één en al plezier uit, ben stikjaloers eigenlijk 😉

  9. hey Tine & Wim,

    Kan me inderdaad weinig voorstellen bij Wim die in foetus-houding in de sloot zou duiken dus beter om dit over te laten aan de lokale bevolking 🙂 Wanneer is de kappersbeurt gepland want ben echt wel van plan om kathleen te verslaan 🙂 De Vlamingen zijn ondertussen inderdaad tenten, kampeergerief maar tevens ook topjes en shortjes aan het opbergen aangezien we die hier niet meer zullen nodig hebben. Het was wel een mooie zomer :-))
    een hele dikke kus,
    Fran, Yonah & Ibe

Reacties zijn gesloten.