movingaround

Ondertussen zijn we alweer vijf maanden terug in de heimat. Het terugzien van vrienden en familie, de terugkeer van een vaste verblijfplaats, een etentje hier en daar, de routine van het werkend leven, de geneugten van de westerse maatschappij, … het voelt allemaal terug vertrouwd aan.

We kijken natuurlijk nog vaak tevreden achterom. Waar waren we vorig jaar deze tijd, wie kruisten ons pad, hoe zag de natuur eruit? We willen dan ook graag onze reiservaringen met jullie delen.

Zie je graag een stukje van de wereld? Zit je ook wel eens op het zadel? Ben je een huismus die liefst vanuit een luie zetel reist? Of ben je gewoon nieuwsgierig naar onze ervaringen? Redenen genoeg om op vrijdag 1 maart 2013 om 20u naar Cinéma Liberty in Brugge te komen.

Gelieve vooraf je aanwezigheid te bevestigen door ons een e-mailtje te sturen.

Op 9 juli 2011 reden we de eerste rit van onze Movingaround-trip. Theoretisch bracht elke pedaalslag ons toen al dichter bij de heimat, maar nu we aan de Belgische grens staan is er echt geen ontkennen meer aan: nog even en we zijn terug thuis.

‘You must be crazy, das ist ja wahnsinn!’
Toegegeven, op een regenachtige zondag op je gemak in de zetel, kan het gek lijken om 22.000km bijeen te fietsen door Azië, Oceanië en Europa. Dit is het wellicht ook, maar niettemin, het blijft ook ons verbazen welke afstand je op pure man/vrouwkracht wel kan afleggen. Rustig fietsen, even volhouden en je hebt het zo bij elkaar.
Het leven op de fiets is een leven in een pure vorm, een leven herleid tot de essentie: geen verplichtingen (we sloegen al ‘ns een wasbeurt over) en, binnen de grenzen van het voorziene budget, met een absolute vrijheid. Bovenal blijft het één jaar vakantie, één jaar zomer (dat laatste toch op papier).

‘Hoe was China’
Het moet zowat de meest voorkomende vraag geweest zijn, alsof er over de andere landen minder te vertellen valt. Toegegeven, China is een andere wereld (ze eten daar met stokjes). Echter, de uitdagingen die er ons pad kruisten verschilden niet zoveel met die op de rest van onze route. Babylonische splaakvelwalling, misrekeningen in de voedselvoorziening, een hotelkamer te smerig voor woorden , een gebroken wiel of frame , alweer een regenbui ,… we hebben onderweg geleerd onze plan te trekken, al beseffen we goed dat er ook een dosis geluk nodig is om dergelijk ‘avontuur’ tot een goed einde te brengen.

‘Waar slapen jullie dan’
’s Morgens hadden we meestal geen idee waar we ’s avonds zouden landen. Het terrein, de weersomstandigheden, de goesting, toevallige ontmoetingen,… Het waren allemaal factoren die een invloed konden hebben op de finishlijn. En daarnaast beschikten we over een ruim assortiment aan overnachtingsmogelijkheden: de tent (op een camping of in het ‘wild’), een posh hotel of toch dat ene gore kamertje in dat godvergeten gat?
Na verloop van tijd stelden we toch een zekere routine vast in onze dagelijkse activiteiten: het dodelijk efficiënt inpakken van ons hebben en houwen, de teller ‘resetten’, kilometers maken, een koffiestop en tanden poetsen voor het slapengaan,…

‘Geen problemen gehad’
Neen, niets noemenswaardigs, op wat buikkrampen, een kleine valpartij , een ontmoeting met plaatselijk ongedierte of materiaalbreuk na. Och ja, en bij momenten vermoeide benen. Dag na dag werden we getrakteerd op het gefluit van vogels, het gezoem van insecten, het ruisen van de wind. Steeds weer hongerig genoten we van de geur van heerlijke exotische gerechten (en walgden bij de mismakende geur van road-kill). Op het einde van een stoffige dag dronken we met smaak de lokale bieren: Snow, BeerLao, Saigon, Chang, Efes, Holba … en zo nu en dan een Duvel of Leffe.
We werden een jaar lang verwelkomd en uitgewuifd. ‘Sabaidee’ in Laos en ‘Ahoy’ in Tsjechië zijn met voorsprong de sympathiekste begroetingen maar alle 390 dagen hadden wel iets in petto: de vrouw die ons in Laos een paar limoenen toestopt, de kiwi’s die ons na weken kamperen beloven dat we bij hen thuis in een bed mogen slapen, Chinezen die ons simultaan fotograferen , Vietnamezen die ons uitnodigen op een trouwfeest , Turken die ons ongevraagd heerlijk eten voorschotelen, een Duitser die kippenvel krijgt bij het horen van het aantal afgelegde kilometers … Collega-vakantiefietsers zullen het beamen: het zijn deze onverwachte contacten (gecombineerd met een onwerkelijke hoeveelheid aan natuurschoon) die de drijfveer zijn om elke dag opnieuw enthousiast op de fiets te springen.

‘Jullie zullen het hier nooit meer gewoon worden’
We hebben het afgelopen jaar een droom gerealiseerd waar we nog lang zullen van nagenieten. Ook na dit exploot blijven wij alvast vinden dat de fiets het perfecte voertuig is om de wereld mee te verkennen! Onze ‘reis todo-lijstje’ is de afgelopen maanden dan ook alleen maar langer geworden.

We hadden het geluk een uitgebreid arsenaal aan gasten te mogen ontvangen en ook de vele digitale aanmoedigingen uit het thuisfront konden we steeds opnieuw appreciëren. Den tv hebben we niet gemist, maar jullie, beste lezer wel. We kijken dan ook met veel plezier uit naar onze terugkeer in België.

Trip details

Facts & figures